بر در ِ دار ِ شفا , قدمی مانده به ظهر
پیر مردی گریان , پای سجاده و مهر
خسته ی ایام است , دست دارد به دعا
آن عقاب ِ آبی , ز تو خواهم ای خدا
غافل است اما او , آن عقاب بالا رفت
ناگهان از مردم , بانگ الا الله رفت
پیر مرد تا که شنید , دیده اش پر خون شد
جز خدا آگه نیست , حال قلبش چون شد
یاد کرد سال ها پیش , بوق و کرنا می زد
بانگ ناصر ناصر , تا ثریا می زد
اینک اما افسوس ناصرت بی جان است
سنگر تیم دگر , چه کسی دربان است
روح سنگربان دید , گفت ای مرد بخند
از چه گریان گشتی , بشنو از من این پند
گر که رفتم اما , خاطرم در دل هاست
من نمیرم هرگز , چون که یادم بر پاست
مرد لبخندی زد , شاید این حرف شنید
دگر از او شخصی , رنگ و آثار ندید
نیمه ی شب که گذشت , کوچه در خواب و سکوت
جز صدای شبگرد , می زند دائم سوت
سوز ِ سرمای عجیب , زیر بزم باران
بانگ بوقی بر خاست , از درون میدان
هیچ کس آن جا نیست , جز همان پیر نحیف
باز شیپوری زد , ولی این بار ضعیف
ناصر ای سنگربان , شوت ِ آخر تو بگیر
ای خدا گل نشود , بزند دیرک و تیر
پیر مرد خوشحال است , تیم محبوبش برد
ناصر هم چون هر بار , تن به شوت ها نسپرد
خادم ورزشگاه , ناگهان او را دید
بر زمین افتاده , زیر رگبار شدید
رفت بر بالینش , آشنا بود انگار
در همین ورزشگاه , دیده او را بسیار
دست ِ او را بر داشت , سرد و خیس باران
گویی باز هم بر خاست , بانگ حمله یاران
پیر مرد آرام شد , روح او از جان رفت
از زمین تا خورشید , پیش ناصر خان رفت
استقلال با چاشني شانس برد
| 
صبح بخير كاربر مهمان!
كل بازديدها:
كاربران حاضر در سايت:
