دانستنی های فوتبال- آیا میدانید

یلدا جان ولی بعضی از مطالب رو نمیشه خلاصه کرد دقیقا مثل کتاب تاریخ .

در تاریخ ایران بهترین انتقالات فوتبال چی بوده و بازیکن مذکور به کدام تیم منتقل شده ؟ لطفأ سه انتقال بزرگ تاریخ فوتبال ایران به تیم های خارجی را بنویسید ...

خوبه يلدا نگفت به صورت قرص در بياريمشون تا تو يه لحظه قورتشون بده!
يلدا خانم اطلاعات رو مثل داستان نميشه خلاصه كرد و برعكس هر چي بيشتر باشه بهتره! شايد شما به دليل معطل شدن براي خوندنشون و هزينه اينترنت و زمان بردنشون ميگي در اين صورت صفحات رو ذخيره كن و يا كپي كن تا بعدا بتوني با خيال راحت سر فرصت بخونيشون اينطوري در هزينه و زمان هم صرفه جويي مي كني

آیا میدانید هادی طاووسی کیست؟

هادي طاووسي

فوتبال در دوران خون و آتش و انفجار

تا قبل از حضور هادي طاووسي در فدراسيون فوتبال، مديريت کلان اين مجموعه به جز آدم هاي بعضاً سياسي مثل کامبيز آتاباي، کاملاً در تيول دارايي چي ها بود. حسين مبشر، ذبيح الله خبيري و حسين سرودي مرداني از فدراسيون فوتبال بودند که سابقه پوشيدن پيراهن تيم دارايي را داشتند اما هادي طاووسي اولين و آخرين فرد از مکتب فوتبال شاهين قديم بود که زمامدار اداره فدراسيون فوتبال در بحراني ترين شرايط اقتصادي و اجتماعي بعد از انقلاب يعني درست آغاز جنگ تحميلي عراق عليه کشور عزيزمان ايران بود.

---

هادي طاووسي از دروازه بان هاي بنام و برجسته فوتبال ايران در 3 دهه 30 ، 40 و 50 بود. او در سال 1317 به دنيا آمد و در نسل دوم فوتبال ايران، با حضور در ميدان آن هم تا 36 سالگي بيشترين حضور در فوتبال ايران را داشت. اولين بار مرور نام او در دروازه تيم شاهين در سال 1336 در کنار نامدار بزرگي مثل امير آقاحسيني ديدني بود. هادي طاووسي اما از سال 36 به بعد هميشه در کنار شاهين ماند. در اين سال ها، مرداني مثل فاروق فتاحي، جمشيد محمدي، علي جعفرزاده و... به حريم دروازه شاهين نزديک شدند اما هادي طاووسي که قديمي هاي شاهين سال ها است براساس يک سنت قديمي او را «هادي خان» مي نامند در تمام اين سال ها همواره سنگربان اول تيم فوتبال شاهين تهران باقي ماند.

بعد از سال 46 که شاهين منحل شد او همراه تمام دوستانش به تيم پرسپوليس رفت. عمر حضور او در پرسپوليس 7 سال بود. اگر در شاهين مجبور بود با فتاحي و محمدي و جعفرزاده و آقاحسيني رقابت کند، در تيم فوتبال پرسپوليس هم ناگزير از رقابت با عزيز اصلي، بهرام مودت، مهدي عسگرخاني و کاظم بياتي بود. با اين حال کسوت او در فوتبال تا سال 1353 ادامه دار بود.

---

هادي طاووسي در سال 1353 از فوتبال کناره گيري کرد. او يکي از کارمندان ارشد سازمان مديريت و برنامه ريزي بود و فعاليت، تشکيلات و چارت اداري و سازماني را به خوبي مي شناخت. به همين دليل در آبان ماه سال 60 توسط مسوولان وقت ورزش به عنوان ذيصلاح ترين و موجه ترين فرد براي اداره کابينه فوتبال ايران انتخاب شد. در آبان سال 1358، دوراني بود که دولت موقت منصوبي حضرت امام خميني (ره) رفته رفته از سياست و حاکميت در سياست کشور کناره مي گرفتند. سازمان تربيت بدني و رئيس منصوبي آن يعني شاه حسيني هم با تمام زيرمجموعه هايش به طور طبيعي بايد کنار مي رفت و بر اين اساس ناصرنوآموز هم از کار برکنار شد. مسوولان وقت ورزش به نتايج جديدي رسيدند. حضور يک ورزشکار خوش نام و متعهد و متخلق به صفات پسنديده که سابقه مديريت ورزشي را داشته باشد و هادي طاووسي در اين محدوده بهترين فرد ممکن بود.

---

هادي طاووسي کار را حدوداً 40 روز بعد از شروع جنگ آغاز کرد اما در اين روزها واقعاً چه مي شد کرد؟ درگيري خوزستان در جنگ تحميلي و مشکلي که استان هاي مرزي داشتند باعث شد که فکر برگزاري ليگ اصولاً از ذهن همه پاک شود. هادي طاووسي برنامه اش را با دو هدف آغاز کرد؛ اول بازسازي تيم ملي فوتبال و دوم توجه به فوتبال استان ها با برگزاري منظم مسابقات فوتبال شهري براين اساس در سال 1359 اولين مسابقات رسمي و جدي پايتخت را با حضور تيم هاي باشگاهي با نام جام حذفي برگزار کرد. در اين مسابقات پرسپوليس و استقلال حذف شدند و تيم فوتبال نيروي هوايي با پيروزي برابر تيم فوتبال راه آهن تهران عنوان قهرماني را در مسابقات تهران به دست آورد.

---

يکي از خصوصيات برجسته هادي طاووسي، مدير 42 ساله فدراسيون فوتبال بهره گيري از تخصص فوتبالي ها بود. مديران ارشد او در فدراسيون فوتبال از فوتباليست هاي قديمي بودند. کامبيز جمالي هافبک مقتدر و کاپيتان تاج سابق نايب رئيس او شد و مسووليت هاي دبيري هم بر گردن او گذاشته شد و حسينعلي کلاني هم صاحب مسووليت رياست فوتبال تهران شد. با تلاش ها و پيگيري هاي او بود که فوتبال تهران در سال 1360 رسماً راه اندازي شد. 14 تيم برتر تهران مسابقات خود را برگزار کردند. اين 14 تيم از دل 112 تيم دستجات آزاد تهران بيرون آمده بودند و جالب است بدانيد که تيم بزرگي مثل پاس نتوانست به جمع 14 تيم برتر تهران صعود کند. بالاخره مسابقات فوتبال باشگاه هاي تهران با شرکت تيم هاي مورد نظر برگزار شد. مسابقات در حال برگزاري بود که هادي طاووسي، اصغر شرفي را رسماً به عنوان سرمربي تيم ملي فوتبال کشورمان منصوب کرد. قرار شد اصغر شرفي با ناصر ابراهيمي مسووليت اداره تيم ملي فوتبال را به دست گيرد اما اين اتفاق هيچ گاه عملي نشد، چراکه تنها چند روز گذشته از انتصاب اصغر شرفي، به دليل اختلافات فراوان هادي طاووسي با مسوولان وقت سازمان، او از مسووليت استعفا داد. شخصيت او با سردمداران وقت ورزش کاملاً متفاوت بود. او و دوستانش در محل کار با کت و شلوار رسمي و کراوات حاضر مي شدند. همين مسائل بهانه يي را به دست کساني داد که فوتبال علمي را در ابتداي انقلاب دوست نداشتند. همان ها که بعدها در مرور داستان روساي فدراسيون فوتبال خواهيم ديد که به جاي خدمت به فوتبال مملکت چه مشکلاتي را براي فوتبال ايجاد کردند.

ناگفته هایی از زندگی علی پروین

شانس و محبوبيت بزرگان فوتبال دهه 50

کاريزماي خاکي ها فيلم مي شود

داستان زندگي علي پروين فيلم مي شود. مدتي بعد از حذف کامل او از صحنه فوتبال، توجهات اجتماع به او همچنان ادامه دار است. او از تاريخ فوتبال اين مملکت فراموش نشدني و حذف ناپذير است، کما اينکه تاريخ فوتبال اين مملکت هيچ گاه نمي تواند اسم آدم هاي خودش را حذف کند. در تاريخ سياسي معاصر، نام آدم هاي منفي و خيانتکار تاريخ به کرات برده شده و در مورد خصوصي ترين بخش از زندگي آنها بحث مي شود اما فوتبال ايران، اسم آدم هايي را که از لحاظ فکري و سياسي دچار انحراف شدند و در زندگي به مشکلات عديده يي برخوردند سانسور مي کند. اينکه حبيب خبيري مدافع سابق تيم ملي فوتبال به خاطر شرکت در عمليات عليه انقلاب اسلامي محکوم شناخته شده و اعدام شد يک واقعيت است. اينکه اصغر اديبي و بهرام مودت، عليه حکومت و کشور خودشان جبهه تشکيل دهند و از چشم جامعه بيفتند هم يک واقعيت است اما وقتي تاريخ پرسپوليس و تيم ملي را مي نويسيم، نمي توانيم جاي اين آدم ها را نقطه چين بگذاريم.

---

علي پروين فراموش نشدني است نه از اين حيث که صاحب مکارم اخلاقي و بزرگ منشي هايي است که او را در ذهن جامعه تبديل به يک قديس کرده باشد. او يک اسطوره است اما با تکيه بر دو قاعده به امروزش رسيده است. اول شانس و دوم روحيه مقاوم، جنگجو، شکست ناپذير و عاشق فتح و موفقيتي که هميشه با خودش داشته است.

---

در مورد علي پروين بسيار نوشته ايم. سلسله مراتب تبديل شدن او از يک بازيکن متوسط فوتبال تا يک کاريزماي توده يي را بارها از نظرتان گذرانده ايم اما به پاراگراف قبل برمي گرديم، نقش شانس را در موفقيت امروز پروين مرور مي کنيم. علي پروين در فوتبال ما اولين بازي ملي خودش را در 24 سالگي انجام داد اما در تيم ملي و پرسپوليس سال هاي مياني دهه 50، خودش را براساس همان روحيات جنگجويي و شکست ناپذيري، استوار نگه داشت. وقتي در سال 1353 و 1354در راستاي امر جوانگرايي تيم ملي بسياري از سلاطين 28، 29 ساله فوتبال مثل جباري، آشتياني، حق ورديان، کارگرجم و... از تيم ملي خداحافظي کردند او در تيم ملي ماند. وقتي آشتياني، معيني، وطنخواه و... از پرسپوليس رفتند او حاضر به ترک تيم نبود، با اين حال در تيم ملي هنوز زير سلطه نام پرويز قليچ خاني قرار داشت و در پرسپوليس، محبوبيتش بيشتر از همايون بهزادي نبود. شانس بزرگي که او در اين عرصه آورد آن بود که در سال هاي 54 و 55 دو حادثه، همايون بهزادي و پرويز قليچ خاني را از محدوده محبوبيت و رهبري کاريزماتيک در دو مجموعه پرسپوليس و تيم ملي به دور کرد. همايون بهزادي در سال 54 بنا به دلايل مختلف با مسوولان وقت پرسپوليس دچار مشکل شد. اين مشکل به اندازه يي بود که باعث شد بهزادي پرسپوليس را براي هميشه ترک کند.

بهزادي بعد از رفتن، ديگر هيچگاه به پرسپوليس فکر نکرد و به شهباز رفت و مربي جوانان اين مجموعه شد. مضاف بر اينکه مشکلات ايجادشده بعد از انقلاب براي او، از فوتبال به طور کامل دورش کرد و همايون بهزادي براي هميشه از حريم فوتبال حذف شد.

اما پرويز قليچ خاني، يکي ديگر از بزرگان فوتبال ما بود که البته به خاطر مواضع خاص فکري و نزديکي به تفکر چپ، از مجموعه فوتبال در حال حذف بود که خودش زودتر دست به کار شد و در اسفندماه سال 1355 از تيم ملي خداحافظي کرد و به امريکا رفت تا پروين در تيم ملي هم محبوب و مرد شماره يک شود.

شانس با پروين يار بود. خيلي از عوامل ديگر هم با او يار بودند اما خودش، يار خود نبود، چه اگر بود امروز مي توانست صاحب همه پرسپوليس هم باشد.

آیا میدانید اولین تیمی که در دنیا از بازوبند سیاه استفاده کرد کدام تیم بود؟

اولين تيمي که از بازوبند سياه

استفاده کرد

امروزه استفاده از بازوبند سياه بسيار متداول است. اما مادريد اولين تيمي بود که از بازوبند سياه به عنوان عزادار بودن استفاده کرد. مادريد در ديدار مقابل اتلتيکو مادريد در 5 مارس 1922 به دليل مرگ يکي از بازيکنان رئال و بازيکن بيلبائو از بازوبند سياه استفاده کرد.

آیا میدانید دشمنی هواداران رئال و بارسلونا از کجا آغاز شده است؟

حماسه مادريد - بارسلونا

مرحله نيمه نهايي جام اسپانيا در سال 1916 بين مادريد و بارسلونا به يک تورنمنت حذفي تبديل شد. در آن زمان به اين دليل که گل هاي خارج از خانه به حساب نمي آمد اين دو تيم براي تعيين برنده مجبور شدند 4 مسابقه انجام دهند. بارسا اولين بازي را با نتيجه دو بر يک برد.

در بازي بعدي مادريد 4 بر يک به پيروزي رسيد. در بازي سوم در پايان وقت معمول بازي دو تيم به نتيجه تساوي 4 - 4 دست يافتند و پس از دقايق اضافه نتيجه بازي با تساوي 6 - 6 به پايان رسيد. سرانجام مادريد در چهارمين مسابقه با نتيجه 4 بر 2 بارسلونا را شکست داد و به فينال رسيد. از اين زمان بود که رقابت بين مادريد و بارسلونا آغاز شد. پس از پايان مسابقه چهارم بازيکنان بارسلونا که به گل چهارم رئال اعتراض داشتند به نشانه اعتراض به مدت 7 دقيقه زمين بازي را ترک نکردند. در طول بازي فينال بين مادريد و اتلتيک بيلبائو که به ميزباني اسپانيول در بارسلون برگزار شد بازيکنان مادريد با حفاظت گارد ويژه وارد استاديوم شدند. در هنگام خروج از استاديوم طرفداران بارسلونا با سنگ به اتوبوس حامل بازيکنان مادريد حمله کردند و از آنجا بود که رقابت و دشمني بين اين دو تيم شروع شد.

آیا میدانید اولین کسی فارغ التحصیل ورزشی در ایران که بود و چه خدماتی به ورزش ایران کرد بخصوص فوتبال؟

مصطفي مکري

مصطفي مکري سال 1300 در تهران به دنيا آمد؛ چند ماه بعد از کودتاي معروف سوم اسفند 1299 که پايه گذار برچيده شدن بساط سلطنت قاجاريه در ايران و به قدرت رسيدن رضاخان شد. مکري نوه سردار عزيزخان افسر نظامي برجسته و معروف دوران قاجاريه بود. مردي که چهارراه عزيزخان زير پل حافظ جنوبي به اسم و اعتبار او اين نام را گرفته است. جالب است بدانيد که محل بيمارستان طرفه امروزي، منزل پدربزرگ مصطفي مکري بوده است.

همبازي اکبر توفان

مصطفي مکري از سال 1319 فوتبال را آغاز کرد. در ابتداي دهه 20 عضو تيم فوتبال توفان شد. توفان آن سال ها تيم بزرگي بود. در آن سال ها رقابت براي کسب مقام قهرماني به طور جدي بين دو تيم توفان و دارايي رد و بدل مي شد. در تيم توفان بزرگاني مثل مصطفي بهارمست، قاسم سليمي، هدايت کلانتر، مصطفي سليمي، هدايت گيلانشاه، برادران فرزانگان، اکبر حيدري؛ معروف به توفان، حسام محسني، عباس قريب و حسين صدقياني بازي مي کردند و حسين خان سردار هم مسووليت سرپرستي اين تيم را بر عهده داشت. مکري در سال 1323 همراه تيم توفان به عنوان قهرماني در مسابقات فوتبال باشگاه هاي تهران رسيد و به عضويت تيم منتخب تهران درآمد.

اولين فارغ التحصيل ورزش

مصطفي مکري در همان دوران جواني فوتبال را با تمام جذابيت هايش رها کرد و راهي کشور فرانسه شد. او در فرانسه در رشته تربيت بدني و سوارکاري فارغ التحصيل شد. در سال 1327 با يک خانم فرانسوي ازدواج کرد. همسر مکري در سال 1376 به علت ابتلا به بيماري سرطان در فرانسه درگذشت.

سلطان جوانگرايي

در سال 1337 براي اولين بار رئيس فدراسيون فوتبال کشورمان شد. او در اين دوره تيم ملي را به جام ملت هاي 1960 توکيو در دور مقدماتي برد. دور مقدماتي بازي ها در شهر کرالاي هندوستان برگزار شد. جوانگرايي او به نحو قابل توجهي نمود پيدا کرد. او مسعود برومند، محمود شکيبي، محمود بياتي و امير عراقي را از تيم ملي حذف کرد و منصور اميرآصفي، مصطفي عرب، محمد رنجبر، حسن حبيبي، غلامحسين نوريان، حميد برمکي، عباس حجري، جعفر نامدار، کامبيز جمالي و حميد شيرزادگان را به تيم ملي آورد تا نسل جديدي در فوتبال ايران پايه گذاري شود.

موسس فوتبال باشگاهي

سال 1339 اولين دوره مسابقات فوتبال باشگاهي در ايران برگزار شد. اين بازي ها در شهرستان ساري انجام شد و تيم شاهين آبادان با حضور ستارگاني چون حميد جاسميان، پرويز دهداري، حميد برمکي، منوچهر ساليا، فاروق فتاحي و... در اين مسابقات قهرمان شد. بعد از اين مسابقات مکري از مسووليت رياست فدراسيون فوتبال کشورمان کنار رفت.

تحولات دوران دوم

مرداد سال 1339 - سالي که محسن آزاد بازيکن سابق تيم ملي به علت سانحه تصادف درگذشت و به رحمت حق رفت - مکري از کار برکنار شد، اما 7 سال و 7 ماه بعد در اسفندماه سال 1346 رئيس فدراسيون شد و اين مسووليت را تا تيرماه 51 بر عهده داشت. در اين دوره تحولات بسياري در فوتبال ملي ايران شکل گرفت، او مسعود برومند جوان را به عنوان نايب رئيس فدراسيون انتخاب کرد. مکري در اين سال ها مسوول شهرباني دو استان خوزستان و بوشهر هم بود. در دوره دوم مديريت او، چنين اتفاقاتي در فوتبال ما رخ داد؛

1 - قهرماني تيم ملي فوتبال در مسابقات جام ملت هاي 1968 آسيا

2 - قهرماني تيم ملي فوتبال در مسابقات بين المللي جام دوستي 1347 در تهران

3 - قهرماني استقلال در سال 1349 در مسابقات باشگاه هاي آسيا

4 - قهرماني تيم ملي در تورنمنت بين المللي جام کوروش کبير در سال 1350

5 - قهرماني تيم ملي در مسابقات فوتبال جام ملت هاي 1972 آسيا

6 - صعود ايران به مسابقات فوتبال المپيک 1972 مونيخ در سال 51

7 - برگزاري مسابقات فوتبال ليگ اول و دوم منطقه يي در سال هاي 49 و 50

ایا پر افتخار ترین سرمربی ایران را می شناسید؟ او کیست؟

6 بهمن 1324 هجري شمسي

منصور پورحيدري در تهران به دنيا آمد. او فوتبال را از باشگاه دارايي آغاز کرد. پايه هاي دوستي عميق با جلال طالبي از همين زمان بنا گذاشته شد. بعد از انحلال دارايي در سال 1347 او به راه آهن رفت و سپس پيراهن تيم فوتبال تاج سابق (استقلال) را به تن کرد. در سال 54 بازنشسته شد و به عنوان دستيار، رايکوف و جگيج مربيان خارجي اين تيم را همراهي کرد و از سال 58 سرمربي استقلال شد. تا سال 1382 هدايت استقلال را به تناوب برعهده داشت و در اين مدت سرمربي تيم هاي ملي بزرگسالان، فوتسال، صنعت نفت آبادان، پورا تهران و... شد. او پرافتخارترين سرمربي تاريخ فوتبال باشگاه استقلال است.

آیا میدانید لقب "مدیر بالفطره تشکیلات" از آن کدامیک از سرمربیان ایرانی بود.

منصور اميرآصفي

مدير بالفطره تشکيلات فوتبال
منصور امير آصفي يکي از اهالي با اعتبار و با کلاس جامعه فوتبال ايران است که صاحب عناوين اداري و اجرايي مثل رئيس، دبير و منشي هيات فوتبال تهران، عضو هيات رئيسه فدراسيون و مدير تيم هاي ملي فوتبال، سرمربي تيم هاي آرارات، برق، پرسپوليس و دارايي و بازيکن سابق تيم ملي فوتبال کشورمان بوده است. اميرآصفي در روز 26 تيرماه سال 1312 پا به عرصه حيات گذاشت. سال تولد او با تولد مرحوم پرويز دهداري همراه بود. مرد نامدار فوتبال تاريخي ايران در سال 1338، در حالي که 26 ساله بود پيراهن تيم ملي را براي اولين بار به تن کرد. اميرآصفي مي گويد؛ «اگر در تيم هاي شاهين، دارايي، تاج سابق و شعاع بازي مي کردم زودتر به تيم ملي مي رفتم اما تيم کيان آن روزها، در سطح ملي، بيا و کيايي نداشت که من را به تيم ملي بفرستد.» اميرآصفي بعد از مدت کوتاهي حضور در تيم هاي شرق، سينا و نيرو در سال 1336 به کيان رفت. کيان خانه ابدي و دائمي او شد و به طور قطع آنها که از کيان حرف مي زنند مي دانند که مرد اول حيات تيمي که با درايت صدري ميرعمادي پا به عرصه حيات گذاشت قطعاً منصور اميرآصفي است. اميرآصفي مي گويد؛ «اين امتياز را داشتم که زير نظر آقاي علي الهي تمرين کنم که در شکل گيري فوتبالم سهم بسزايي داشت.» همان علي الهي معروفي که تا 4 - 3 سال قبل يک فروشگاه کوچک ورزشي در ميدان خراسان سر خيابان غياثي داشت و اولين مربي علي پروين در تيم دوم کيان، يعني البرز هم بود.

کيان در آن سال ها، تيم بزرگي نبود اما به واسطه حضور اميرآصفي برکت پيدا کرد و صاحب ستارگاني مثل پرويز قليچ خاني، علي پروين، فرامرز ظلي، امير حاج رضايي، عليرضا حاج قاسم و... شد. محور کيان صميميت و دوستي بود ولي امکاناتش ضعيف بود. الهي و عباس تنيده گر سال ها به همراه صدري ميرعمادي پيرمرد ناشنواي فوتبال که سال 69 به رحمت خدا رفت کيان را اداره کردند.

اما آدم هاي بزرگ شخصيت خودشان را خيلي سريع به جامعه نشان مي دهند و منصور اميرآصفي چنين آدمي بود به همين علت تازه فوتبال را کنار گذاشته بود که در تشکيلات اداره فوتبال مشغول به کار شد. از حضور در هيات فوتبال تهران آغاز کرد و سپس به رياست اين هيات رسيد. سال ها در هيات رئيسه فدراسيون هاي مختلف کار کرد. وقتي در بهمن ماه سال 1376 اداره امور فوتبال ايران به ايويچ محول شد منصور اميرآصفي به عنوان مدير تيم ملي برگزيده شد. مدير تيم ملي اما در 64 سالگي کم طاقت تر از آن بود که با شرايط جديد کنار بيايد. به همين دليل، خيلي زود از ادامه همکاري انصراف داد. بعد از منصور اميرآصفي، ناصر نوآموز و سپس محمد رنجبر، همبازيان او در مسابقات مقدماتي جام ملت هاي 1960 آسيا در کرالاي هندوستان مسووليت مديريت تيم ملي را بر عهده گرفتند.

اميرآصفي در سال 1360 سرمربي تيم آرارات شد و عامل شماره يک احياي اين تيم ارمني شد. بهترين دوران حيات فوتبال باشگاه آرارات تهران با وجود او شکل گرفته است. هر چند بعدها اميرآصفي از آرارات کنار رفت و دوست و همبازي سابقش يعني حسن حبيبي مسووليت اداره اين تيم را بر عهده گرفت.

اميرآصفي در سال 1356 سرمربي پرسپوليس شد. او در اين تيم جوانگرايي کرد و به ستارگان جواني مثل حميد درخشان ميدان داد. اما بعضي ها با جوانگرايي مخالفتي ريشه يي داشتند و به همين دليل بساط کار او را در پرسپوليس خيلي زود به هم زدند. اميرآصفي که نمي توانست بي حرمتي را تحمل کند، کار را رها کرد و از مربيگري فوتبال پرسپوليس استعفا کرد.

در هفته دوم لیگ هشتم تیم پرسپولیس مقابل پاس بازی را بدون تماشاگر برگزار کرد ولی آیا میدانید تنها یک دربی بدون تماشاگر برگزار شده است؟

بهمن 1373 هجري شمسي

باورتان مي شود؟ استقلال و پرسپوليس با هم بازي دارند اما بدون حضور حتي يک تماشاگر، آن هم در ورزشگاه شهر بندرعباس. بازي دو تيم در روز 30 دي ماه جنجالي از آب درآمد و فدراسيون ضمن محروم کردن بسياري از نفرات ثابت دو تيم، براي بازي، حکم بدون تماشاگر در بندرعباس را صادر کرد. بازي با نتيجه صفر- صفر به پايان رسيد. يادتان باشد که در 61 داربي گذشته، فقط دو بار بازي دو تيم خارج از تهران بوده است و تنها يک بار تماشاگري از بازي ديدن نکرده است.

چند روزی از انتشار منشور اخلاقی فدراسیون فوتبال میگذرد ولی این امر مسبوق به سابقه است و قبلا هم تیم ملی ایران از این رهگذر آسیب فراوان دیده میدانی کی؟

اخراج ملي پوشان به خاطر گيتار و اتومبيل آلبالويي

مهدي حدادپور

انقلاب اسلامي ايران در بهمن 57 حاکميت رژيم را دستخوش تحول کرد. اين انقلاب ارزش هاي حاکم بر جامعه را نيز دچار تحول کرد. تا اواخر سال 59 سرعت تحول ارزش ها بسيار کند بود.رئيس دولت موقت مهندس مهدي بازرگان با کت و شلوار و کراوات بر سر کارش مي آمد. حتي سردمداران ورزش هم از بين آدم هاي معمولي گزينش شده بودند مثل ناصر نوآموز رئيس فدراسيون فوتبال و حسن حبيبي سرمربي تيم ملي که شکل و شمايل آنها با دوران تاريخي انقلاب هم شأن و منطبق نبود. از اواخر سال 59 تغيير در ساختار ارزشي سرعت بيشتري به خود گرفت.

- - -

فوتبال ايران که بعد از ناصر نوآموز و پايان عمر دولت موقت با مديريت هادي طاووسي پوسته نو نينداخته بود از ابتداي سال 1360 رو به تصفيه اعتقادي آورد و به تبع آن عناصر فعال آن سال ها تا ساده ترين اجزاي جامعه فوتبال به تبعيت درآمدند.

مصطفي داوودي رئيس وقت سازمان تربيت بدني سراغ مرداني رفت که نشانه هايي از تحول ارزشي انقلاب را در ظاهر خود داشتند. درگيري هواداران بني صدر و شهيد رجايي (عناصر حزب الله) در روز 14 اسفند 59، شکاف بين عناصر متحول شده و سايرين را بيشتر کرد. حسين آبشناسان رئيس جديد فدراسيون از اهالي فوتبال و بازيکن سابق تيم شعاع تهران بود. يک مهره مذهبي در کلاس مربيگري دتمار کرامر را گذرانده و برادر شهيد سرلشگر آبشناسان بود. مدير جديد براي استفاده از سرمربي جديد به چهره هايي که اسناد و عکس هايشان در اين دوره گواهي سلامت ارزشي آنها را صادر نمي کرد روي نياورد و به جاي ياوري، مهاجراني، اصغر شرفي، رنجبر و... پرويز ابوطالب فرزند حجت الاسلام ابوطالب را به سمت سرمربي تيم ملي انتخاب کرد. ابوطالب بازيکن سابق ديهيم، تاج، راه آهن و موسس تيم معروف بوتان بود. پرويز ابوطالب در سال هاي 49 تا 51 سرمربي تيم ملي جوانان فوتبال کشورمان هم بود اما وجاهت حرفه يي او در اين دوران به تبع وجاهت ارزشي او برايش شکل گرفته بود. اولين حکمي که ابوطالب از سازمان تربيت بدني گرفت، اين بود؛ حميد درخشان، عبدالعلي چنگيز، حميد عليدوستي، حميد فرزام نيا و حبيب خبيري نبايد براي تيم ملي بازي کنند. ابوطالب سراغ مسوولان وقت رفت و علت را پرسيد. جواب آبشناسان عجيب بود؛ درخشان به خاطر اتومبيل بي ام و آلبالويي رنگ، عليدوستي به خاطر گيتاري که شب ها در منزل مي زند، فرزام نيا به خاطر موهاي بلند و صافش که هنگام دويدن تکان مي خورد و چنگيز به خاطر ريش پروفسوري از همراهي با تيم ملي محروم هستند.

بعدها که شهيد بهشتي بزرگوار اين محروميت را ديدند، با خنده گفتند؛ ما که در آلمان بي ام و سوار مي شديم هم بايد محروم مي شديم،

- - -

بازي هاي آسيايي 1982 در سال 61 برگزار شد و تيم ملي از جمع ياران ثابت جام جهاني 1978 حتي يک نفر را هم نداشت. ابوطالب نتوانست در پايان بر سر حضور اين پنج نفر حريف سازمان شود و از مسووليت خود کنار رفت اما بشنويد از بلايي که بر سر تيم ملي فوتبال در بازي هاي آسيايي 1982 دهلي نو آمد. در آن تيم، حميد درخشان به خاطر نزديکي با دادکان و وجاهتي که دادکان در مناسبات اجتماعي آن زمان جامعه داشت، تعهد کرد که مسائل اخلاقي را رعايت کند و به تيم ملي برگردد.

اما فرزام نيا، عليدوستي و چنگيز چوب مو و ريش و گيتار خود را خوردند و به تيم ملي دعوت نشدند. فقط اين سه نفر نبودند که چوب تفکرات مسوولان وقت سازمان را خوردند بلکه دو گروه ديگر دقيقاً به دليل چنين تفکراتي از تيم ملي دور ماندند. گروه اول کساني بودند که در خارج از ايران بازي مي کردند. اين در حالي بود که بسياري از آنها در اوج آمادگي و سلامت جسماني بودند. نظري و حسن روشن 27سال و قاسمپور، برزگري و حسين فرکي 26 سال داشتند. مسوولان وقت عنوان داشتند که اين نفرات در اوج جنگ کشور را تنها گذاشته و رفته و مجازاتشان اين است که به تيم ملي دعوت نشوند. شايد اگر آن روز آنها مي فهميدند که آدم هايي چون ابراهيم قاسمپور بايد خرج زندگي 40، 50 نفر از افراد جنگ زده فاميل خود را که در آبادان همه چيز خود را باخته بودند بدهد از ادعاي خود صرف نظر مي کردند. گروه ديگر هم مرداني بودند که بيشتر از 27 سال سن داشتند. پروين، حجازي، نصرالله عبداللهي و... اين نفرات بودند.

تيم ملي در سال 61 بدون حضور 70 درصد از ستارگان خود به دهلي نو رفت. شايد غايبان مي توانستند تيم ملي اصلي حاضر در دهلي نو را شکست دهند اما در آن سال ها با اينگونه خودمان را به دست خودمان خلع سلاح کرديم.

چند روزی از انتشار منشور اخلاقی فدراسیون فوتبال میگذرد ولی این امر مسبوق به سابقه است و قبلا هم تیم ملی ایران از این رهگذر آسیب فراوان دیده میدانی کی؟

اخراج ملي پوشان به خاطر گيتار و اتومبيل آلبالويي

مهدي حدادپور

انقلاب اسلامي ايران در بهمن 57 حاکميت رژيم را دستخوش تحول کرد. اين انقلاب ارزش هاي حاکم بر جامعه را نيز دچار تحول کرد. تا اواخر سال 59 سرعت تحول ارزش ها بسيار کند بود.رئيس دولت موقت مهندس مهدي بازرگان با کت و شلوار و کراوات بر سر کارش مي آمد. حتي سردمداران ورزش هم از بين آدم هاي معمولي گزينش شده بودند مثل ناصر نوآموز رئيس فدراسيون فوتبال و حسن حبيبي سرمربي تيم ملي که شکل و شمايل آنها با دوران تاريخي انقلاب هم شأن و منطبق نبود. از اواخر سال 59 تغيير در ساختار ارزشي سرعت بيشتري به خود گرفت.

- - -

فوتبال ايران که بعد از ناصر نوآموز و پايان عمر دولت موقت با مديريت هادي طاووسي پوسته نو نينداخته بود از ابتداي سال 1360 رو به تصفيه اعتقادي آورد و به تبع آن عناصر فعال آن سال ها تا ساده ترين اجزاي جامعه فوتبال به تبعيت درآمدند.

مصطفي داوودي رئيس وقت سازمان تربيت بدني سراغ مرداني رفت که نشانه هايي از تحول ارزشي انقلاب را در ظاهر خود داشتند. درگيري هواداران بني صدر و شهيد رجايي (عناصر حزب الله) در روز 14 اسفند 59، شکاف بين عناصر متحول شده و سايرين را بيشتر کرد. حسين آبشناسان رئيس جديد فدراسيون از اهالي فوتبال و بازيکن سابق تيم شعاع تهران بود. يک مهره مذهبي در کلاس مربيگري دتمار کرامر را گذرانده و برادر شهيد سرلشگر آبشناسان بود. مدير جديد براي استفاده از سرمربي جديد به چهره هايي که اسناد و عکس هايشان در اين دوره گواهي سلامت ارزشي آنها را صادر نمي کرد روي نياورد و به جاي ياوري، مهاجراني، اصغر شرفي، رنجبر و... پرويز ابوطالب فرزند حجت الاسلام ابوطالب را به سمت سرمربي تيم ملي انتخاب کرد. ابوطالب بازيکن سابق ديهيم، تاج، راه آهن و موسس تيم معروف بوتان بود. پرويز ابوطالب در سال هاي 49 تا 51 سرمربي تيم ملي جوانان فوتبال کشورمان هم بود اما وجاهت حرفه يي او در اين دوران به تبع وجاهت ارزشي او برايش شکل گرفته بود. اولين حکمي که ابوطالب از سازمان تربيت بدني گرفت، اين بود؛ حميد درخشان، عبدالعلي چنگيز، حميد عليدوستي، حميد فرزام نيا و حبيب خبيري نبايد براي تيم ملي بازي کنند. ابوطالب سراغ مسوولان وقت رفت و علت را پرسيد. جواب آبشناسان عجيب بود؛ درخشان به خاطر اتومبيل بي ام و آلبالويي رنگ، عليدوستي به خاطر گيتاري که شب ها در منزل مي زند، فرزام نيا به خاطر موهاي بلند و صافش که هنگام دويدن تکان مي خورد و چنگيز به خاطر ريش پروفسوري از همراهي با تيم ملي محروم هستند.

بعدها که شهيد بهشتي بزرگوار اين محروميت را ديدند، با خنده گفتند؛ ما که در آلمان بي ام و سوار مي شديم هم بايد محروم مي شديم،

- - -

بازي هاي آسيايي 1982 در سال 61 برگزار شد و تيم ملي از جمع ياران ثابت جام جهاني 1978 حتي يک نفر را هم نداشت. ابوطالب نتوانست در پايان بر سر حضور اين پنج نفر حريف سازمان شود و از مسووليت خود کنار رفت اما بشنويد از بلايي که بر سر تيم ملي فوتبال در بازي هاي آسيايي 1982 دهلي نو آمد. در آن تيم، حميد درخشان به خاطر نزديکي با دادکان و وجاهتي که دادکان در مناسبات اجتماعي آن زمان جامعه داشت، تعهد کرد که مسائل اخلاقي را رعايت کند و به تيم ملي برگردد.

اما فرزام نيا، عليدوستي و چنگيز چوب مو و ريش و گيتار خود را خوردند و به تيم ملي دعوت نشدند. فقط اين سه نفر نبودند که چوب تفکرات مسوولان وقت سازمان را خوردند بلکه دو گروه ديگر دقيقاً به دليل چنين تفکراتي از تيم ملي دور ماندند. گروه اول کساني بودند که در خارج از ايران بازي مي کردند. اين در حالي بود که بسياري از آنها در اوج آمادگي و سلامت جسماني بودند. نظري و حسن روشن 27سال و قاسمپور، برزگري و حسين فرکي 26 سال داشتند. مسوولان وقت عنوان داشتند که اين نفرات در اوج جنگ کشور را تنها گذاشته و رفته و مجازاتشان اين است که به تيم ملي دعوت نشوند. شايد اگر آن روز آنها مي فهميدند که آدم هايي چون ابراهيم قاسمپور بايد خرج زندگي 40، 50 نفر از افراد جنگ زده فاميل خود را که در آبادان همه چيز خود را باخته بودند بدهد از ادعاي خود صرف نظر مي کردند. گروه ديگر هم مرداني بودند که بيشتر از 27 سال سن داشتند. پروين، حجازي، نصرالله عبداللهي و... اين نفرات بودند.

تيم ملي در سال 61 بدون حضور 70 درصد از ستارگان خود به دهلي نو رفت. شايد غايبان مي توانستند تيم ملي اصلي حاضر در دهلي نو را شکست دهند اما در آن سال ها با اينگونه خودمان را به دست خودمان خلع سلاح کرديم.