احادیث معصومین

امام جعفر صادق (ع) : ميان ايمان و كفر فاصله اي جز كم عقلي نيست . عرض شد : چگونه اي پسر پيغمبر ؟ فرمود : بنده خدا در حاجت خود متوجه مخلوق مي شود ، در صورتي كه اگر با خلوص نيت متوجه خدا شود آنچه خواهد در نزديكتر از آن وقت به او رسد .

امام محمد باقر(ع) : دانشمندي كه از علمش سود برند ، از هفتاد هزار عابد بهتر است .

امام حسين (ع) : كسي كه بخواهد از راه گناه به مقصدي برسد ، ديرتر به آروزيش مي رسد و زودتر به آنچه مي ترسد گرف تار مي شود .

امام علي (ع) : تعجب کنيد از اين انسان که با يک قطعه پی مي بيند با قطعه گوشتی سخن مي گويد . و با استخوانی مي شنود و از شکافی نفس مي کشد [و اين کارهای بزرگ و حياتیرا با اين وسائل کوچک انجام مي دهد] .

امام سجاد (ع) : و سپاس خداي را كه اگر بندگانش را از شناختن سپاسگزاري خود بر نعمتهاي پي در پي كه به ايشان داده و بخششهاي پيوسته كه براي آنها تمام گردانيده باز مي داشت ( امر نفرموده بود كه شكر نعمتهايش بجا آورند ) هر آينه نعمتهايش را صرف نموده او را سپاس نمي گزاردند ، و در روزي كه عطا فرموده فراخي مي يافتند و شكرش بجا نمي آوردند

حضرت امام جواد (ع) : همواره به تأخير انداختن انجام كارها ، سرگرداني است .

حضرت رسول (ص) : از دنيا بپرهيزيد ، قسم به آن كس كه جان من در كف اوست كه دنيا ازهاروت و ماروت ساحرتر است .

امام حسن (ع) : از آن حضرت سؤال شد : پستي و ناكسي چيست ؟ فرمود : به خود رسيدن و بي اعتنايي به همسر .

امام حسن (ع) : پناهنده به خدا آسوده و محفوظ است ، و دشمنش ترسان و بي ياور .

حضرت رسول (ص) : از نفرين مظلوم بترسيد كه چون شعله آتش بر آسمان ميرود .

حضرت امام جواد (ع) : با دلها به سوي خداوند متعال آهنگ نمودن ، رساتر از به زحمت انداختن اعضا با اعمال است .

امام سجاد (ع) : و اگر چنين مي بودند ( شكر نمي كردند ) از حدود انسانيت به مرز بهيميت ( چار پايان ، كه مرتبه بي خردي است ) روي مي آوردند و چنان بودند كه در كتاب محكم و استوار خود ( قرآن مجيد سوره 25 ، آيه 44 ) وصف فرموده : ( ان هم الا كالانعام بل هم اضل سبيلا ، يعني ) ايشان ( ناسپاسان ) جز مانند چار پايان نيستند بلكه گمراهترند ( زيرا چارپايان هيچيك از قواي طبيعي را تعطيل و بيكار ننموده بلكه هر يك را براي آنچه آفريده شده بكار مي اندازند ، پس اگر گمراه باشند در طلب كمال كوتاهي ننموده اند به خلاف انسان كه اگر قوه عقليه را كه به معرفت حق راهنماست و امتياز او از چارپايان به همين قوه است تعطيل نموده از كار بيندازد از چارپايان گمراهتر و سزاوار كيفر است

امام علي (ع) : هنگامی که دنيا به کسی رو کند نيکيهای غير او را به او عاريت مي دهد و هنگامی که دنيا به کسی پشت کند نيکيها و افتخاراتش را از او سلب مي نمايد .

امام حسين (ع) : آيا نمي بينيد كه به حق رفتار نمي شود و كسي از باطل نهي نمي كند، پس بخواهد مؤمن ديدار خدا را ، در حالي كه بر حق باشد.

امام محمد باقر(ع) : هيچ بنده اي عالم نيست ، مگر اينكه نسبت به بالا دست خود ، حسادت نورزد ، و زيردست خود را خوار نشمارد .

امام جعفر صادق (ع) : كسب دانش واجب است .

امام موسي کاظم(ع) : به راستي كه با ارزش ترين مردم كسي است كه دنيا را براي خود مقامي نداند ، بدانيد بهاي تن شما مردم ، جز بهشت نيست ، آن را جز بدان مفروشيد .

امام رضا (ع) : عقل شخص مسلمان تمام نيست ، مگر اين كه ده خصلت را دارا باشد : از او اميد خير باشد ، از بدي او در امان باشند ، خير اندك ديگري را بسيار شمارد ، خير بسيار خود را اندك شمارد ، هرچه حاجت از او خواهند دلتنگ نشود ، در عمر خود از دانش طلبي خسته نشود ، فقر در راه خدايش از توانگري محبوبتر باشد ، خواري در راه خدايش از عزت با دشمنش محبوبتر باشد ، گمنامي را از پرنامي خواهانتر باشد . سپس فرمود : دهمي چيست و چيست دهمي ! به او گفته شد : چيست ؟ فرمود : احدي را ننگرد جز اين كه بگويد او از من بهتر و پرهيزگارتر است

حضرت امام مهدي (عج) : هر كس در اجراي اوامر خداوند كوشا باشد ، خدا نيز وي را در دستيابي به حاجتش ياري مي كند .

حضرت امام هادي (ع) : خداوند دنيا را سراي امتحان و آزمايش ساخته و آخرت را سراي رسيدگي قرار داده است ، و بلاي دنيا را وسيله ثواب آخرت ، و ثواب آخرت را عوض بلاي دنيا قرار داده است .

از بلاهاي كمرشكن ، همسايه اي است كه اگر كردار خوبي را بيند نهانش سازد ، و اگر بد كرداري بيند آن را فاش كند .

عبادت پر روزه گرفتن و پر نماز خواندن نيست ، عبادت پر انديشه كردن در امر خداست .

حضرت امام هادي (ع) : ستمكار بردبار ، بسا كه بوسيله حلم و بردباري خود از ستمش گذشت شود و حق دار نابخرد ، بسا كه به سفاهت خود ، نور حق خويش را خاموش كند .

حضرت امام مهدي (عج) : سنت تخلف ناپذير خداوند بر اين است كه حق را به فرجام برساند و باطل را نابود كند ، و او بر آنچه بيان نمودم گواه است .

امام رضا (ع) : از امام رضا ( ع ) سؤال شد : سفله كيست ؟ فرمود : آن كه چيزي دارد كه از ( ياد ) خدا بازش دارد

امام موسي کاظم(ع) : بهترين چيزي كه به وسيله آن بنده به خداوند تقرب مي جويد ، بعد از شناختن او ، نماز و نيكي به پدر و مادر و ترك حسد و خودبيني و به خود باليدن است

حضرت زهرا (س) : كسي كه پس از خوردن غذا ، با دستي آلوده و چرب بخوابد ، هيچ كس جز خودش را سرزنش ننمايد .

امام جعفر صادق (ع) : چون خدا خير بنده اي خواهد ، او را در دين دانشمند كند .

امام محمد باقر(ع) : هر كه خوش نيت باشد ، روزي اش افزايش مي يابد .

امام حسين (ع) : به درستي كه من مرگ را جز سعادت نمي بينم و زندگي با ستمكاران را جز محنت نمي دانم .

امام علي (ع) : [8] با مردم آنچنان معاشرت کنيد که اگر بميريد بر مرگ شما اشک ريزند و اگر زنده بمانيد به شما عشق ورزند

امام سجاد (ع) : و سپاس خداي را كه ( با آفرينش آسمانها و زمين و آنچه در آنهاست و فرستادن كتابها و پيغمبران و نصب ائمه معصومين - عليهم السلام - ) خويشتن را ( وجود، علم ، قدرت و حكمتش را ) به ما شناساند و شكر و سپاس ( از نعمتهاي ) خود را به ما الهام نمود ( گفته اند : الهام چيزي است كه در قلب افاضه مي شود ، و فرق بين الهام و وحي آن است كه الهام بي واسطه ملك است و وحي به واسطه اوست ، و وحي از خواص رسالت است و الهام از خواص ولايت ، و وحي مشروط به رساندن است و الهام مشروط نيست ، و در لغت الهام و وحي هر دو به معني تلقين و فهماندن است ، مرحوم سيد عليخان در شرح بر صحيفه مي فرمايد : روايت شده چون خداوند سبحان در آدم - عليه السلام - روح دميد هنگامي كه راست شد و نشست عطسه كرد ، به او الهام شد گفت : الحمد لله رب العالمين " سپاس خداي را كه پروردگار جهانيان است " خداوند فرمود : يرحمك الله يا آدم " اي آدم خدا تو را بيامرزد " پس نخستين حمد و سپاس او از بشر به طور الهام واقع شده است ) و درهاي علم به ربوبيت پروردگاريش را بر ما گشود ( ائمه معصومين - عليهم السلام - را راهنمايان ما گردانيد تا به وسيله آنان به شهر علم رسيده خدا را بشناسيم ، رسول اكرم - صلي الله عليه و آله - فرمود : انا مدينه العلم و علي بابها يعني منم شهر علم و علي باب آن ) و بر اخلاص ( بي ربا ، و خودنمائي ) در توحيد و يگانگيش راهنماييمان فرمود ، و از عدول و كجروي و شك و دو دلي در امر خود ( معرفت ذات و صفات يا دين و احكامش ) دورمان ساخت

حضرت امام جواد (ع) : اصرار بر گناه آسودگي از مكر خداست ، " و از مكر خدا آسوده نباشد جز مردمي زيانكار " .

حضرت رسول (ص) : دو چيز را خداوند در اين جهان كيفر ميدهد : تعدي ، و ناسپاسي پدر و مادر .

امام حسن (ع) : از خدا بر حذر باشيد با زيادي ياد او ، و از خدا بترسيد به وسيله تقوي ، و به خدا نزديك شويد با طاعت ، به درستي كه او نزديك است و پاسخگو .

امام حسن (ع) : بزرگي كساني كه عظمت خدا را دانستند اين است كه تواضع كنند ، و عزت آنها كه جلال خدا را شناختند اين است كه برايش زبوني كنند ، و سلامت آنها كه دانستند خدا چه قدرتي دارد اين است كه به او تسليم شوند .

حضرت رسول (ص) : هر كس از شما در خوردن قسم جديتر است به جهنم نزديكتر است .

حضرت امام جواد (ع) : افزوني نعمت از طرف خدا بريده نمي شود ، مگر شكرگزاري از سوي بندگان بريده شود .

امام سجاد (ع) : چنان سپاسي كه با آن زندگي كنيم بين كساني از خلقش كه او سپاسگزارند ، و با آن پيش افتيم بر هر كه به رضا و خشنودي ( پاداش ) او و عفو و گذشتش پيش افتاده ( مراد از سبقت در اينجا بر مانند آن خودمان است ، نه بر انبياء و اوصياء ايشان - عليهم السلام - زيرا بر آنان نمي توان سبقت گرفت )

امام علي (ع) : هنگامیکه بر دشمنت پيروز شدی عفو را شکرانه اين پيروزی قرار ده

امام حسين (ع) : مصيبت و گرفتاري شما از همه مردم بيشتر است ، زيرا مقام و مسند دانشمندان - اگر بفهميد ( يا بنابر فرض اين كه لياقت آن را داشته باشيد ) - از دست شما گرفته شده است و اين مصيبتها بدان جهت است كه رتق و فتق امور و اجراي احكام بايد به دست دانشمندان خداشناسي باشد كه بر حلال و حرام خدا امينند. اما اين مقام و منزلت از شما گرفته شده ، بدان جهت كه شما از حق كناره گيري كرديد و با وجود دليلهاي آشكار و واضح در سنت پيغمبر اختلاف كرديد. اگر شما در برابر آزار و اذيت صبر و مقاومت مي كرديد و رنج و سختي را در راه خدا به جان مي خريديد، امور الهي در دست شما قرار مي گرفت و منشأ و مرجع آنها شما بوديد. ولي شما ستمكاران را بر مقام خود مسلط كرديد و امور الهي را به دست آنها سپرديد، در حالي كه آنان به شبهات عمل مي كنند و شهوتراني را پيشه خود قرار داده اند. و آنچه موجب قدرت ستمكاران در اين امور شده ، فرار شما از مرگ و دلخوشي به اين زندگي ناپايدار است ...